titular
名词 n.
形容词 adj.
英 /ˈtɪtjʊlə/
美 /ˈtɪt͡ʃəlɚ/
英文释义
名词 n.
- One who holds a title.
- The person from whom a church takes its special name; distinguished from a patron, who must be canonized or an angel.
形容词 adj.
- Of, relating to, being, derived from, or having a title.
-
Existing in name only; nominal.
— If these magnific titles yet remain / Not merely titular.
-
Named or referred to in the title.
— Macbeth is a titular character.
词形变化
词汇关系
词源
词源 1
Etymology tree
Etruscanbor.?
Latin titulus
Proto-Indo-European *h₂el-der.?
Proto-Italic *-ālis
Latin -ālis
Latin -āris
Latin titulārisder.
Middle French titulairebor.
English titular
Borrowed from Middle French titulaire, from Latin titulāris, from titulus (“title”).
Etruscanbor.?
Latin titulus
Proto-Indo-European *h₂el-der.?
Proto-Italic *-ālis
Latin -ālis
Latin -āris
Latin titulārisder.
Middle French titulairebor.
English titular
Borrowed from Middle French titulaire, from Latin titulāris, from titulus (“title”).
词源 2
Etymology tree
Etruscanbor.?
Latin titulus
Proto-Indo-European *h₂el-der.?
Proto-Italic *-ālis
Latin -ālis
Latin -āris
Latin titulārisder.
Middle French titulairebor.
English titular
Borrowed from Middle French titulaire, from Latin titulāris, from titulus (“title”).
Etruscanbor.?
Latin titulus
Proto-Indo-European *h₂el-der.?
Proto-Italic *-ālis
Latin -ālis
Latin -āris
Latin titulārisder.
Middle French titulairebor.
English titular
Borrowed from Middle French titulaire, from Latin titulāris, from titulus (“title”).
0 次浏览
数据来源: Wiktionary